Nowy wariant malware może posiadać hash, którego nie ma jeszcze w bazach bezpieczeństwa. Atakujący mogą również modyfikować pliki, stosować obfuskację lub pakowanie kodu, aby utrudnić klasyczną analizę.
Zmiana struktury lub cech pliku nie zawsze oznacza jednak zmianę jego zachowania.
Złośliwy kod nadal może próbować uruchamiać procesy, kontaktować się z infrastrukturą Command and Control, pobierać dodatkowe komponenty lub zmieniać ustawienia systemu.
Sandbox analizuje właśnie te działania.
Dzięki temu możliwe jest wykrycie podejrzanej aktywności także wtedy, gdy konkretna próbka nie została wcześniej sklasyfikowana jako malware.
Czy Sandbox wykrywa zagrożenia zero-day?
Sandbox może pomóc w wykrywaniu ataków wykorzystujących podatności zero-day, ale nie oznacza to, że automatycznie rozpoznaje każdą nową podatność.
Jego rola polega na analizie zachowania i skutków działania exploita.
Jeżeli wykorzystanie nieznanej podatności prowadzi do uruchomienia nietypowego procesu, pobrania kolejnego payloadu, modyfikacji systemu albo połączenia z podejrzanym serwerem, mechanizmy behawioralne mogą wykryć taką aktywność.
Sandbox nie musi więc znać wcześniej konkretnego exploita, aby zauważyć, że wykonywany kod zachowuje się w sposób charakterystyczny dla ataku.
Analiza statyczna czy dynamiczna?
Obie metody powinny się uzupełniać.
Analiza statyczna jest szybka i pozwala sprawdzić plik bez jego uruchamiania. Może wykrywać znane sygnatury, podejrzane fragmenty kodu lub nietypową strukturę pliku.
Nie zawsze jednak pokaże pełny przebieg ataku.
Przykładowo dokument może uruchomić skrypt, który dopiero później pobierze właściwy malware z Internetu. Tego typu zależności stają się widoczne dopiero podczas analizy dynamicznej.
W praktyce analiza może wyglądać następująco:
podejrzany plik → uruchomienie skryptu → pobranie payloadu → komunikacja sieciowa → próba persistence.
Dzięki temu analityk widzi cały łańcuch zdarzeń, a nie tylko pierwszy plik.
Czy malware może rozpoznać Sandbox?
Tak. Zaawansowane malware może stosować techniki unikania analizy w sandboxie (sandbox evasion), których celem jest rozpoznanie środowiska analitycznego.
Kod może między innymi sprawdzać parametry maszyny, liczbę procesorów, aktywność użytkownika lub charakterystyczne elementy środowiska wirtualnego. Inną metodą jest opóźnienie uruchomienia złośliwych funkcji.
Jeżeli malware rozpozna, że działa w sandboxie, może wstrzymać wykonanie swoich złośliwych funkcji.
Dlatego zaawansowane rozwiązania Sandbox wykorzystują mechanizmy utrudniające rozpoznanie środowiska analitycznego i analizują próbki w różnych konfiguracjach.
Sandbox jako element SOC, EDR i XDR
Sandbox może zapewnić większą wartość, gdy jest zintegrowany z innymi elementami infrastruktury bezpieczeństwa.
Po wykryciu złośliwego pliku może wygenerować informacje o zagrożeniu, takie jak hash, domena, adres IP lub inne Indicators of Compromise.
Dane te mogą następnie trafić do:
- EDR;
- XDR;
- SIEM;
- systemu ochrony poczty;
- firewalla;
- platformy Threat Intelligence.
Przykładowy proces może wyglądać tak:
podejrzany plik → Sandbox → analiza zachowania → klasyfikacja jako malware → IOC → EDR/XDR/SIEM → blokowanie i reakcja na incydent.
Pozwala to wykorzystać wynik jednej analizy do ochrony większej części infrastruktury.
Sandbox a EDR – czy to te same rozwiązania?
Nie.
EDR monitoruje urządzenia końcowe i analizuje aktywność występującą bezpośrednio na endpointach.
Sandbox służy przede wszystkim do bezpiecznego uruchamiania i analizowania podejrzanych plików lub kodu w odizolowanym środowisku.
Obie technologie mogą jednak działać razem. EDR może przekazać podejrzany plik do analizy, a wynik sandboxingu może pomóc wykryć i zablokować podobne zagrożenie na innych urządzeniach.